Ik kijk in de spiegel en verwacht dat ik mezelf te zien. Natuurlijk kan het niemand anders zijn, ik sta alleen in dat pashokje, toch ben ik het niet. Ik schik er zelf bijna van. Met bril op zie ik er zo anders uit.

Iemand kijkt me aan. Gewoon iemand op straat. Het is niet eens aankijken te noemen eigenlijk, naar mij kijken meer, of misschien zelfs dat niet. Niks geks aan. Tot ik me realiseer dat ik mij bril op heb. Zouden ze hebben gekeken naar mijn bril en hoe ik eruit zie?

Eigenlijk ben ik het niet zelf die hier loopt en fietst. De spiegel herkent mij niet. Er zit iets tussen mij en wie ik denk dat ik ben. Hoe ging dat vroeger dan? Toen droeg ik toch altijd een bril, toen was ik dat ook. Niet dat onbekenden anders reageren nu ik een bril op heb, er toetert nog altijd een vrachtwagen met twee knullen die me nakijken, maar ik heb toch het gevoel dat ik anders ben. Anders dan ik ben.

Mijn 'ik' hangt toch niet af van het dragen van een bril of van mijn uiterlijk? Ik ben toch ook nog 'ik' van binnen, als ik een clownspak zou dragen. Niemand zou mij nog zien als mij, iedereen zou mij herkennen als 'clown', maar ik zou ik zijn. Ergens diep van binnen. Niemand die er nog om zou geven wie ik ben.