Ik zal niet snel verder zwemmen dan waar ik niet meer kan staan. De grond is veilig, maar ik spring graag in de golven die worden aangewakkerd door de wind en door langsvarende boten. De hoge, grote golven zijn leuk, behalve als je een flinke slok zout water binnen krijgt. Té hoge golven vermijdt ik, nou ja die zijn hier in Nederland ook bijna niet, want ik wil wel de controle houden.

Weet je, mijn leven lijkt wel op de zee... Of denk ik dat omdat ik dat zo'n mooie metafoor vind?

Ik blijf op plekken waar ik kan staan, die veilig voelen. De grond onder mij bestaat uit liefde, veiligheid en controle over mezelf. Ja, een van mijn grootste angsten is om de controle over mezelf te verliezen, om niet meer te weten wat ik doe en er later niks van kunnen herinneren. Zoals ik al zei, golven zijn leuk. Nieuwe kansen, nieuwe keuzes: moet ik in die golf springen, of is-ie te gevaarlijk? Soms maak je een (moeilijke) keuze en krijg je een slok zout binnen, dan moet je even slikken, maar uiteindelijk sta je weer met beide benen op de grond.

Maar wie of wat is de wind? En wie of wat zijn die boten? Allebei zorgen ze voor de golven, nieuwe mogelijkheden, waardoor worden die aangewakkerd?

Mijn eerste ingeving was: inspiratie. De wind is inspiratie. En bestuurt God de boten? Ik weet het niet. Waar komen de gevaarlijke, hoge golven dan vandaan? Die je meenemen onder water en waardoor je wellicht nooit meer met beide benen op de grond zult staan...

VAndaag ben ik met Karin en Inge naar Kijkduin geweest:

en nu ga ik slapen